Γονείς στα γήπεδα

Αυτή η μάστιγα…

 

Ο αθλητισμός δίνει από τα πρώτα και σημαντικότερα μαθήματα ζωής.


Οι ιδιαίτερες ικανότητες που κατακτά το κάθε παιδί με βάση τα ερεθίσματα που τους δίνουμε είναι η δική του προίκα για τον κόσμο που ζούμε και για το μέλλον που του ανήκει.
Είναι γεγονός ότι όλοι όσοι έχουμε ασχοληθεί με τον αθλητισμό είτε κατά τη παιδική μας ηλικία είτε πιο σοβαρά έως και συμμετοχή σε Ολυμπιακούς Αγώνες, όπως για παράδειγμα η υπογράφουσα αυτού του κειμένου, την όλη ενασχόληση προκάλεσαν και υποστήριξαν οι γονείς μας.
Από τα πρώτα βήματα του αθλητισμού, ο γονιός είναι αυτός που υποστηρίζει τον μικρό αθλητή με τα χρήματα του, με τον χρόνο που αφιερώνει για αυτή του την ενασχόληση τόσο για τις μεταφορές σε προπονήσεις και αγώνες όσο και στην πολύωρη παραμονή στα κρύα γήπεδα ή άλλα συνήθως «αφιλόξενα» μέρη παραμονής για γονείς.

Αγωνιστικές «πιέσεις»
Κυριότερα, ο γονιός είναι αυτός που εισπράττει και υποστηρίζει όλο το ψυχολογικό κομμάτι του εγχειρήματος, που δίνει πολύ χαρά και γνώση, αλλά έχει και απογοητεύσεις και στεναχώριες και πίεση, που ξεκινά από τις ηλικίες των προαγωνιστικών ομάδων.
Γιατί καλά είναι στην αρχή που το παιδί είναι μικρό 5-6 ετών και ξεκίνησε μια όμορφη εξωσχολική δραστηριότητα.
Τι γίνεται όμως όταν φτάσουμε στις προαγωνιστικές και αγωνιστικές ηλικίες των 9 -11 ετών;
Όταν οι σύλλογοι αρχίζουν και πιέζουν για αποτελέσματα σε αγώνες προκειμένου να ανέβει το κύρος τους;
Όταν ο γονιός βλέπει το παιδί του σαν όχημα δική του προβολής;
Πώς εξηγούμε στο παιδί ότι ο συναθλητής του έχει καλύτερες επιδόσεις από ότι το ίδιο;
Όταν οι άλλοι διακρίνονται ενώ το παιδί μας όχι;
Εκεί υπάρχει μια σοβαρή καμπή και με βάση τους χειρισμούς της οικογένειας είτε τα παιδιά συνεχίζουν το άθλημα που έχουν επιλέξει είτε τα βλέπουμε να απουσιάζουν σιγά σιγά από κάποιες προπονήσεις και στα 14 έτη στατιστικά πολλά από αυτά σταματούν τον αθλητισμό, ενώ το 90% θα σταματήσουν εντελώς τον αθλητισμό τη χρονιά των πανελληνίων εξετάσεων.


Pro – αθλητισμός
Εάν αποδεχτούμε ότι αθλητισμό δεν ξεκινούμε με στόχο να γίνουμε πρωταθλητές τότε το κλίμα γίνεται πολύ ελαφρύ για τα παιδιά που βάλλονται από πολλές πλευρές.
Λίγο οι υποχρεώσεις του σχολείου που γίνονται όλο και πιο απαιτητικές, λίγο η αντίδραση της εφηβείας και αρκετά από την πίεση του γονιού και του προπονητή, οδηγούν τα παιδιά στο να θέλουν να σταματήσουν τον αθλητισμό. Σήμερα, το κάνει κανείς αθλητισμό είναι πιο αναγκαίο από ποτέ κι αυτό το έχουμε αναλύσει κι άλλη φορά εδώ.
Ο πρωταθλητισμός όμως δεν είναι αυτοσκοπός και πρέπει να το καταλάβουμε αυτό και οι προπονητές και κυρίως οι γονείς.
Σκοπός της ενασχόλησης με τον αθλητισμό είναι και πρέπει να είναι η υγεία, η σωματική και η ψυχική και η διάρκεια αυτού του εγχειρήματος είναι που θα χτίσει έναν υγιή και παραγωγικό άνθρωπο.
Άλλωστε, η πιστή και διαρκής ενασχόληση με οποιαδήποτε δραστηριότητα δίνει στο παιδί την ικανότητα να θέτει στόχους και να τους ολοκληρώνει.
Αυτό είναι πολύ σπουδαιότερο από το να τρέχει γρήγορα ή να πηδάει ψηλά.
Είναι το στοιχείο που θα οδηγήσει στην υπευθυνότητα, στην αυτοπεποίθηση και στο να διεκπεραιώνει ότι αναλαμβάνει, είτε αυτό λέγεται μαθήματα και σπουδές, είτε αργότερα οικογένεια και δουλειά. 


ΔιάΚΡΙΣΗ
Τη χρονιά που μας πέρασε είχα με σχετική συζήτηση με έναν γονιό, ο οποίος με ενημέρωσε ότι επειδή το παιδί δεν ήταν καλό στο ποδόσφαιρο, τον άλλαξε άθλημα και τον πήγε στον στίβο. Και εκεί τουλάχιστον πήρε ένα μετάλλιο… ήταν δηλαδή καλός στον στίβο, καλύτερος από ότι στο ποδόσφαιρο και το μετάλλιο ήταν η απόδειξη, ή μάλλον ο σκοπός. Ο σκοπός ήταν να πάρει μετάλλιο σε κάτι.
Όμως, η συγκεκριμένη αλλαγή αθλήματος προκειμένου το παιδί να διακριθεί είναι και το βασικό λάθος του γονιού.
Τα παιδιά έχουν την δυνατότητα να επιλέγουν αυτό που τους αρέσει και το κριτήριο δεν πρέπει να είναι ποτέ η ικανότητα διάκρισης. Το οικείο περιβάλλον και φυσικά οι γονείς τους θα τους δώσουν ερεθίσματα (σχετικό άρθρο εδώ) αλλά το παιδί μόνο του θα επιλέξει.
Πρέπει να περνάνε καλά και να είναι χαρούμενα πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη προπόνηση.
Όταν η διάκριση γίνεται αυτοσκοπός, είτε είναι το Νο1 ταλέντο είτε το τελευταίο παιδί στην ομάδα , το παιδί θα αγχωθεί, θα πιεστεί και δεν θα περάσει όμορφα. Αυτό είναι το παιδί που αργά ή γρήγορα θα εγκαταλείψει τον αθλητισμό.
Και έχουμε δει μεγάλα ταλέντα να εγκαταλείπουν πολύ νωρίς με αποτέλεσμα και ο αθλητισμός να χάνει, αλλά κυρίως τα ίδια τα παιδιά να διαθέτουν πίκρα και απωθημένα σε πολύ τρυφερές ηλικίες, εξαιτίας κακών χειρισμών γονέων.
Πολλοί γονείς έχουν το απωθημένο της διάκρισης, είτε στο άθλημα που τους αρέσει είτε στην εργασία τους. Οι μη επιτυχημένοι θέλουν να αναδειχθούν μέσα από τα παιδιά και οι επιτυχημένοι θέλουν τα παιδιά τους να συνεχίσουν την οικογενειακή παράδοση.
Η πίεση αυτή ξεκινά από τον αθλητισμό και κορυφώνεται και αλλού, με τις σπουδές και τις επόμενες επιλογές των παιδιών που μεγαλώνουν συνεχώς και εξελίσσονται ως άτομα.

 

Tο fun club που θα ζήλευε ακόμη κι ο Federer
Ο μπαμπάς και η μαμά πρέπει να παραμένουν διακριτικοί υποστηρικτές και φυσικά να έχουν άποψη την οποία θα πρέπει να συζητούν πρώτα με τον προπονητή – παιδαγωγό και ανάλογα να πράττουν πάντα με σύνεση και με την σκέψη ότι το παιδί τους είναι μια ξεχωριστή οντότητα που δεν τους ανήκει.
Το παιδί πρέπει να φεύγει από το γήπεδο ξέροντας ότι το στενό του περιβάλλον το υποστηρίζει καλύτερα και από τα fun club επαγγελματιών αθλητών τύπου Federer (επαγγελματίας παίκτης tennis). Μέσα του καλό θα ήταν να φωλιάσει αυτοπεποίθηση του νικητή ακόμη κι αν απέχει πολύ από κάτι τέτοιο. Προσοχή, δεν εννοούμε να φουσκώνετε τον εγωισμό του λέγοντας ότι είναι ο καλύτερος και ότι οι άλλοι τον αδικούν ή κάτι τέτοιο. Ακόμη κι αν αυτό συμβεί, θα είστε αυτοί που θα βλέπετε το θετικό στοιχείο ακόμη και στο λάθος. Ήταν ο πιο αργός στην προπόνηση; Και τι έγινε ! Ήταν όμως εκεί, πιστός στο ραντεβού του και έβγαλε ολόκληρη τη προπόνηση εις πέρας κι ας ήταν δύσκολη. Του αξίζει λοιπόν ένα μπράβο και για αυτό.
Βλέπετε ότι τον αδικεί ο προπονητής; Εκεί φίλε μου πρέπει να πάρετε βαθιά ανάσα και ίσως να πάτε και καμιά βόλτα για καφέ, αλλά μην μιλήσετε αμέσως και σίγουρα μην μιλήσετε μπροστά στο παιδί και την ομάδα. Εάν θέλετε κάτι να πείτε το κάνετε διακριτικά στο τέλος ή καλύτερα κι από το τηλέφωνο να μην το έχει καν εικόνα το παιδί. Επίσης, πριν μιλήσετε σκεφτείτε ότι μια κίνηση του προπονητή που είναι πάνω από όλα παιδαγωγός μπορεί να σημαίνει κάτι άλλο που εσείς σαν γονείς δεν μπορείτε να φανταστείτε, γιατί εκτός από κάποιες εξαιρέσεις λίγοι γονείς είναι και προπονητές στο επάγγελμα.


Τέλος όσα λεφτά κι αν έχουμε πληρώσει στον σύλλογο, την ακαδημία, τον προπονητή και στον εξοπλισμό του : οι γονείς πρέπει να παραμένουμε καλοί θεατές με φίλαθλο πνεύμα και να χειροκροτούμε σε κάθε περίπτωση τα δικά μας αλλά και όλα τα άλλα παιδιά.

κείμενο : Μαρούσα Πάππου, προπονήτρια Χιονοδρομίας, δημοσιογράφος

φωτο: Pixabay

 

Agenda

Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31